สวัสดีโอม ไม่ต้องแปลกใจนะว่าทำไมชั้นถึงเขียนเอนทรี่นี้และจั่วหัวถึงแก
เหตุผลง่ายๆ... ชั้นคิดถึงแก...

น่าแปลกนะ ที่ชั้นเพิ่งมารู้สึกใจหายที่แกจากไปก็วันนี้เอง
ทั้งๆที่ last day ของแกมันก็ผ่านมาตั้งแต่วันศุกร์ที่แล้ว
สงสัยเมื่อวานพวกเราเพิ่งลั๊ลลาด้วยกันที่เกาะล้านล่ะมั้ง ^^

เช้าวันนี้ชั้นเดินผ่านลานจอดรถร้านแฟมิลี่
เหมือนทุกวัน เป็นกิจวัตรไปแล้ว ที่ชั้นจะต้องหันไปหารถแก เพื่อดูว่าแกมาถึงหรือยัง
แต่วันนี้ไร้วี่แววรถสีเขียวคันเดิมของแกที่ตรงนั้น
ไม่ใช่แค่แกยังมาไม่ถึง .. แต่แกจะไม่มาที่นี่อีกแล้วต่างหาก

กว่าเก้าเดือนที่ชั้นรู้จักและทำงานร่วมกับแกมา
ครั้งแรกที่เข้ามาชั้นได้นั่งข้างแก จนวันที่แกจะไป ชั้นก็ยังได้นั่งติดกับแก
ได้เห็นทั้งตอนที่แกเศร้า(เลิกกับแฟน) ตอนที่แกหื่น(เวลาเห็นหญิงขาวๆ) ตอนที่แกตาเยิ้ม(เมาปลิ้น)
ตอนที่แกโกรธ(ทะเลาะกับsale) และตอนที่แกเอาจริงเอาจังกับงาน (ตอนทำ XBB)
พูดได้เต็มปากว่า ชั้นสนิทกับแกมากกว่าเพื่อนบางคนที่เรียนด้วยกันมาสี่ปีด้วยซ้ำ
ชั้นพูดจากใจเลยนะ ว่าแกเป็นสิ่งที่ดีสิ่งหนึ่งจากไม่กี่สิ่งในชั้นได้เจอตั้งแต่มาทำงานที่ออฟฟิศนี้
(ฟังดูเหมือนแกเป็นสิ่งมหัศจรรย์เลยเนอะ)

เหลือบมองนาฬิการิมหน้าจอ เก้าโมงสี่สิบเก้า
เพิ่งผ่านมาเกือบสามชั่วโมงเท่านั้น สำหรับวันเริ่มต้นการทำงานโดยไม่มีแก
แต่มันเหงาใช้ได้เลยแหละ

ตอนนี้ีที่นั่งของแก ก็มีกอล์ฟมานั่งแทนเรียบร้อยแล้ว
แต่ชั้นกลับรู้สึกเหมือนกับว่าไม่มีใครนั่งอยู่ตรงนั้น
เพราะมันเงียบเหลือเกิน

รูปพวกเราสี่คนที่ถ่ายที่อัพวาเมื่อหลายเดือนก่อนยังแปะอยู่ที่ partition ของชั้น
เห็นหน้าแกแล้วก็ขำปนเศร้า
เพราะพอคิดว่าจะไม่มีแกอยู่ตรงนี้แล้วจริงๆ

มันก็รู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ

ชั้นรู้ดีว่าแกกำลังจะไปได้ดีที่นั่น

ชั้นรู้ว่ามันเป็นอนาคตของแก

แต่ถ้าเป็นไปได้. . . ชั้นก็อยากขอให้พรุ่งนี้ชั้นหันไปเห็นรถสีเขียวของแกที่แฟมิลี่ ขึ้นมาเจอแกนั่งอยู่ partition ติดกับชั้น ได้ยินเสียงแหลมๆของแกยิงมุกทะลึ่งให้ชั้นได้ขำ และพวกเราทุกคนก็ไปเที่ยวด้วยกันเหมือนเคย...

 

ชั้นคงคิดถึงแกมากนะ.....โอม 

 

โชคดีว่ะเพื่อน  : )